did:web

Ένα αναγνωριστικό did:web όπως το did:web:example.com αντιστοιχεί απευθείας σε μια διεύθυνση σαν την https://example.com/.well-known/did.json, ώστε οποιοσδήποτε τυπικός πελάτης HTTPS να μπορεί να ανακτήσει το DID document χωρίς εξειδικευμένο λογισμικό επίλυσης. Πρόσθετα τμήματα χωρισμένα με άνω και κάτω τελεία γίνονται τμήματα διαδρομής, οπότε το did:web:example.com:issuer:eu οδηγεί αντ' αυτού στη https://example.com/issuer/eu/did.json.

Το έγγραφο σε εκείνη τη διεύθυνση είναι που δίνει νόημα στο αναγνωριστικό. Απαριθμεί τα δημόσια κλειδιά που επιτρέπεται να υπογράφουν για λογαριασμό του υποκειμένου, δηλώνει ποια από αυτά μπορούν να πιστοποιούν ταυτότητα ή να διατυπώνουν ισχυρισμούς, και ονομάζει τα σημεία πρόσβασης υπηρεσιών που δημοσιεύει το υποκείμενο. Η εναλλαγή ενός κλειδιού είναι μια επεξεργασία σε εκείνο το ένα αρχείο.

Η εμπιστοσύνη στο DID εξαρτάται πλήρως από τον έλεγχο του τομέα και του πιστοποιητικού TLS του, οπότε μια ληγμένη καταχώριση, ένας παραβιασμένος διακομιστής ονομάτων ή ένα εσφαλμένα εκδοθέν πιστοποιητικό αρκούν για να μιλήσει κάποιος στο όνομα του κατόχου. Από κάτω δεν υπάρχει δεύτερη υπογραφή για να στηριχθείτε.

Επιπλέον, το DID document αποτυπώνει μόνο την τρέχουσα κατάστασή του: τίποτα στην ίδια τη μέθοδο δεν καταγράφει ούτε αποδεικνύει πώς έμοιαζε το έγγραφο πριν από την τελευταία επεξεργασία, και αυτό ακριβώς το κενό κλείνει το did:webvh προσθέτοντας, πάνω στην ίδια φιλοξενία ιστού, ένα υπογεγραμμένο ιστορικό στο οποίο μόνο προσθήκες γίνονται.