Źródło autentyczne

Krajowy rejestr handlowy jest Authentic Source dla danych rejestracyjnych firmy; organ podatkowy jest Authentic Source dla numeru VAT, a rejestr stanu cywilnego jest Authentic Source dla daty urodzenia lub adresu osoby. Attestation Provider wydający poświadczenie na podstawie atrybutu sam w sobie nie jest Authentic Source, chyba że prowadzi też leżący u podstaw rejestr: te dwie role są często pełnione przez tę samą organizację, ale ARF utrzymuje je koncepcyjnie odrębnie, ponieważ portfel lub weryfikator musi wiedzieć, która strona faktycznie poręcza za dokładność danych w momencie ich zarejestrowania. Przy kontroli KYB lub KYC sięgnięcie do Authentic Source zamiast do dokumentu przedstawionego przez kontrahenta eliminuje potrzebę ponownej weryfikacji danych, które się nie zmieniły, ponieważ zaufaniu podlega sam rekord, a nie kopia czy własna deklaracja. PID w EUDI Wallet jest jasnym przykładem: jest wydawany z rejestrów ludności lub porównywalnych Authentic Sources wyznaczonych przez każde państwo członkowskie, a jego dokładność opiera się na tym wyznaczeniu, a nie na własnych kontrolach dostawcy portfela. Państwa członkowskie są zobowiązane zidentyfikować i opublikować, które podmioty liczą się jako Authentic Sources dla danego atrybutu, dzięki czemu Attestation Provider, portfel lub strona ufająca mogą prześledzić twierdzenie z powrotem do jego pochodzenia, zamiast polegać na łańcuchu nieudokumentowanych zapewnień. To sprawia też, że zasada jednorazowości działa w praktyce: gdy Authentic Source raz potwierdzi atrybut, to potwierdzenie można ponownie wykorzystać w wielu atestacjach i przez wiele stron ufających, zamiast żeby ten sam fakt był ponownie zbierany i sprawdzany przez każdą organizację, która go potrzebuje.