LEI

Sam kod nie zawiera żadnego ukrytego znaczenia dotyczącego podmiotu: znaki od 1 do 4 identyfikują Local Operating Unit (LOU), która go nadała, znaki od 5 do 18 to ciąg specyficzny dla danego podmiotu, przypisany przez tę LOU, a dwa ostatnie znaki to cyfry kontrolne obliczone algorytmem ISO/IEC 7064 MOD 97-10, dzięki czemu kod można zweryfikować pod kątem błędów jeszcze przed jego wyszukaniem. Każdy LEI jest przypisany dokładnie do jednego podmiotu prawnego i nigdy nie jest ponownie nadawany innemu.

Globalny system LEI wywodzi się z kryzysu finansowego z 2008 roku, kiedy regulatorzy stwierdzili, że nie są w stanie wiarygodnie dopasowywać kontrahentów na różnych rynkach i w różnych jurysdykcjach. G20 oraz Financial Stability Board (FSB) poparły wprowadzenie jednego globalnego identyfikatora, a Global Legal Entity Identifier Foundation (GLEIF), fundacja non-profit ustanowiona na mocy prawa szwajcarskiego w 2014 roku, zarządza obecnie tym systemem pod nadzorem Regulatory Oversight Committee (ROC). GLEIF nie nadaje LEI bezpośrednio; robią to akredytowane Local Operating Units, zgodnie ze wspólnym zestawem zasad walidacji.

Każdemu LEI towarzyszą dwa poziomy publikowanych danych referencyjnych, dostępnych bezpłatnie w Global LEI Index: poziom 1, „kto jest kim”, czyli oficjalna nazwa podmiotu, jego zarejestrowany adres i organ rejestrowy, zweryfikowane wobec wiarygodnego źródła lokalnego; oraz poziom 2, „kto jest właścicielem kogo”, czyli jego bezpośrednie i ostateczne relacje z podmiotem dominującym, o ile są znane i podlegają raportowaniu. Ponieważ dane te są zestandaryzowane i publicznie dostępne do wyszukania, LEI pozwala jednemu kontrahentowi zidentyfikować drugiego bez konieczności korzystania z krajowego rejestru przedsiębiorstw, którego format i zasady dostępu różnią się w zależności od kraju.