ESPR

ESPR vervangt de oudere Richtlijn ecologisch ontwerp, die vooral betrekking had op energiegerelateerde producten, door een kader dat eisen kan stellen aan duurzaamheid, herbruikbaarheid, repareerbaarheid, recyclinggehalte en hulpbronnenefficiëntie voor vrijwel elke productgroep.

Hoofdstuk III van de verordening, artikel 9 tot en met 15, definieert het digitaal productpaspoort: welke informatie het moet bevatten, hoe het toegankelijk moet worden gemaakt voor klanten en autoriteiten, en aan welke technische normen het moet voldoen voor interoperabiliteit.

De verordening zorgt er niet voor dat elk product vanaf dag één een paspoort moet dragen. Concrete eisen gelden pas zodra de Europese Commissie een gedelegeerde handeling voor een specifieke productgroep vaststelt onder artikel 4, en die gedelegeerde handelingen worden geleidelijk vastgesteld en ingevoerd, te beginnen met het eerste werkplan van de Commissie. Het centrale EU-register voor digitale productpaspoorten, dat per paspoort de unieke identificatiecode en de vindplaats vastlegt, is op 20 juli 2026 in gebruik genomen.

ESPR staat los van het eerdere, sectorspecifieke paspoort uit de Batterijenverordening, waarvan de eigen verplichting voor een digitaal paspoort verplicht wordt voor batterijen van elektrische voertuigen, lichte vervoermiddelen en industriële batterijen boven 2 kWh vanaf 18 februari 2027.