ESPR

ESPR zastępuje starszą dyrektywę w sprawie ekoprojektu, która obejmowała głównie produkty związane z energią, ramami, które mogą określać wymogi dotyczące trwałości, możliwości ponownego użycia, naprawialności, zawartości materiałów z recyklingu oraz efektywności zasobowej w niemal każdej grupie produktów.

Rozdział III rozporządzenia, artykuły od 9 do 15, definiuje cyfrowy paszport produktu: jakie informacje musi zawierać, w jaki sposób musi być udostępniany klientom i organom oraz jakie normy techniczne musi spełniać w celu zapewnienia interoperacyjności.

Rozporządzenie nie sprawia, że każdy produkt musi mieć paszport od pierwszego dnia. Konkretne wymogi mają zastosowanie dopiero po przyjęciu przez Komisję Europejską aktu delegowanego dla danej grupy produktów na podstawie artykułu 4, a te akty delegowane są przyjmowane i wprowadzane stopniowo, począwszy od pierwszego planu prac Komisji. Centralny unijny rejestr cyfrowych paszportów produktów, który rejestruje unikalny identyfikator i lokalizację każdego paszportu, zaczął działać 20 lipca 2026 r.

ESPR różni się od wcześniejszego, sektorowego paszportu z rozporządzenia w sprawie baterii, którego własny obowiązek cyfrowego paszportu staje się obowiązkowy dla baterii pojazdów elektrycznych, baterii lekkich środków transportu oraz baterii przemysłowych o pojemności powyżej 2 kWh, od 18 lutego 2027 r.