Cyfrowy Paszport Produktu
(Digital Product Passport)
Cyfrowy Paszport Produktu (DPP) to ustrukturyzowany, czytelny maszynowo zapis, który towarzyszy produktowi przez cały jego cykl życia, od produkcji po recykling, dając klientom, firmom i organom ustandaryzowany dostęp do danych o jego zrównoważoności, trwałości i materiałach. Rozporządzenie w sprawie ekoprojektowania dla zrównoważonych produktów (ESPR) ustanawia go jako mechanizm, za pomocą którego udostępniane są unijne wymogi informacyjne dotyczące produktów.
Paszport sam w sobie nie nakłada żadnych obowiązków poza tymi, które akt delegowany na podstawie artykułu 4 ESPR ustala dla danej grupy produktów: jakie pola danych są wymagane, kto może mieć dostęp do których części i w jakim terminie. Pierwszy plan prac Komisji Europejskiej wymienia priorytetowe grupy produktów, zaczynając od tekstyliów, baterii, mebli i wyrobów budowlanych, a obowiązki są wprowadzane stopniowo w miarę przyjmowania kolejnych aktów delegowanych.
Każdy paszport jest dostępny za pośrednictwem fizycznego nośnika danych na produkcie, zwykle kodu QR lub znacznika NFC, który prowadzi do unikalnego identyfikatora produktu zarejestrowanego w centralnym unijnym rejestrze cyfrowych paszportów produktów, działającym od 20 lipca 2026 r. Rejestr zapisuje jedynie miejsce, w którym znajdują się dane paszportu; same dane mogą być przechowywane przez producenta, importera lub podmiot trzeci prowadzący przestrzeń danych.
Producent może wystawić i podpisać dane stojące za paszportem jako weryfikowalne poświadczenie z European Business Wallet, dzięki czemu organ celny, podmiot zajmujący się recyklingiem lub kupujący może sprawdzić, kto ręczy za te dane, bez konieczności kontaktowania się bezpośrednio z producentem. Ten związek między tożsamością organizacji a danymi produktu sprawia, że paszport może przemieszczać się przez łańcuchy dostaw i nadal cieszyć się zaufaniem w miejscu, w którym jest odczytywany.
DPP na mocy ESPR różni się od wcześniejszego, sektorowego paszportu z rozporządzenia w sprawie baterii, którego własny obowiązek cyfrowego paszportu staje się obowiązkowy dla baterii pojazdów elektrycznych, baterii lekkich środków transportu oraz baterii przemysłowych o pojemności powyżej 2 kWh, od 18 lutego 2027 r.
Powiązane terminy
Czy każdy produkt musi już mieć Cyfrowy Paszport Produktu?
Jeszcze nie. ESPR wymaga paszportu dopiero po przyjęciu przez Komisję Europejską aktu delegowanego dla danej grupy produktów na podstawie artykułu 4, a te akty delegowane są wprowadzane stopniowo, począwszy od pierwszego planu prac Komisji. Baterie podlegają odrębnemu harmonogramowi na mocy rozporządzenia w sprawie baterii, obowiązkowemu od 18 lutego 2027 r.