EDD

Artikel 10 van COM(2025) 838 legt het register in handen van de Commissie, die het zou opzetten, beheren en onderhouden als een webtoepassing met twee gezichten: een machineleesbare interface via een API voor geautomatiseerde communicatie tussen systemen, en een beveiligd webplatform voor geauthenticeerde en geautoriseerde gebruikers. Het is geen openbaar register. Het voorstel beperkt de toegang tot houders van een European Business Wallet, hun gemachtigde vertegenwoordigers en aanbieders van European Business Wallets, zodat het vragen beantwoordt voor partijen die al binnen het ecosysteem zitten en niet voor iedereen die toevallig langskomt.

De gegevens komen van de walletaanbieders en niet van de bedrijven zelf. Een aanbieder levert de Commissie de categorieën informatie die in een uitvoeringshandeling zijn vastgelegd telkens wanneer hij een wallet verstrekt, en geeft elke wijziging of intrekking onverwijld door, en in ieder geval binnen één werkdag. Overweging 38 is er duidelijk over dat het register steunt op wat handelsregisters al publiceren, ook via BRIS, in plaats van dat te dupliceren, en dat niets hiervan een marktdeelnemer indirect mag verplichten de vermelding zelf bij te houden.

Identificatiemiddelen houden de vermeldingen bij elkaar. Artikel 9 wijst de Europese unieke identificatiecode, de EUID die onder Richtlijn (EU) 2017/1132 valt, aan als unieke identificatiecode voor een wallethouder, en laat er een aanmaken op grond van een uitvoeringshandeling wanneer een marktdeelnemer of overheidsinstantie er geen heeft. Daarbovenop kent een aanbieder elke houder ten minste één uniek digitaal adres toe, dat zowel door de gekwalificeerde dienst voor elektronisch aangetekende bezorging van de wallet als door het register zelf wordt gebruikt. Dat adres maakt van de EDD meer dan een namenlijst: een plek waar een tegenpartij kan opzoeken waar iets naartoe moet.

Hoe het register gebouwd moet worden is een aparte vraag, en het WE BUILD-consortium heeft daar een standpunt over ingenomen. Zijn WP4-architectuurbesluit pleit ervoor de EDD tot identificatie alleen te beperken, het herleiden van een actor tot een ISO 6523-conforme identificatiecode, en de volgende twee stappen over te laten aan infrastructuur die de EU al voorschrijft: BDXL 2.0 om te ontdekken via welke netwerken en processen een partij bereikbaar is, en een service metadata publisher van het ecosysteem voor het eindpunt en het certificaat. De redenering is dat een register dat ook capaciteiten en eindpunten zou opslaan, registers zou overdoen die al bestaan. Dat is het ontwerpbesluit van het consortium voor zijn eigen pilot, niet iets wat artikel 10 regelt.

Twee kanttekeningen zijn het onthouden waard. Dezelfde analyse signaleert dat de EUID en BRIS geen eenmanszaken, zelfstandigen of openbare instellingen dekken, zodat er tussentijdse registratieroutes moeten worden vastgelegd voordat die actoren kunnen meedoen. En niets hiervan is al recht: COM(2025) 838 is een voorstel dat de gewone wetgevingsprocedure doorloopt onder dossier 2025/0358(COD), de tekst kan nog veranderen en de technische uitwerking is overgelaten aan uitvoeringshandelingen. Waar het register persoonsgegevens verwerkt geldt de AVG, met dataminimalisatie, doelbinding en gegevensbescherming door ontwerp en door standaardinstellingen zoals de overwegingen die noemen.