EDD

Artykuł 10 COM(2025) 838 oddaje rejestr w ręce Komisji, która utworzyłaby go, prowadziła i utrzymywała jako aplikację internetową o dwóch obliczach: interfejs nadający się do odczytu maszynowego, udostępniany przez API na potrzeby zautomatyzowanej komunikacji między systemami, oraz bezpieczną platformę internetową dla uwierzytelnionych i upoważnionych użytkowników. Nie jest to rejestr publiczny. Wniosek ogranicza dostęp do posiadaczy European Business Wallet, ich upoważnionych przedstawicieli oraz dostawców European Business Wallets, więc odpowiada na pytania stron już obecnych w ekosystemie, a nie każdego, kto zajrzy.

Dane pochodzą od dostawców portfeli, a nie od samych firm. Dostawca przekazuje Komisji kategorie informacji określone w akcie wykonawczym za każdym razem, gdy dostarcza portfel, oraz przekazuje każdą zmianę lub unieważnienie bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie w ciągu jednego dnia roboczego. Motyw 38 mówi wprost, że rejestr opiera się na tym, co rejestry przedsiębiorców już publikują, również przez BRIS, zamiast to powielać, i że nic z tego nie może pośrednio zobowiązywać podmiotu gospodarczego do samodzielnego aktualizowania wpisu.

Identyfikatory spajają wpisy. Artykuł 9 wskazuje europejski niepowtarzalny identyfikator, czyli EUID regulowany dyrektywą (UE) 2017/1132, jako niepowtarzalny identyfikator posiadacza portfela i każe utworzyć taki identyfikator na podstawie aktu wykonawczego, gdy podmiot gospodarczy lub podmiot sektora publicznego go nie ma. Ponadto dostawca przypisuje każdemu posiadaczowi co najmniej jeden unikalny adres cyfrowy, z którego korzysta zarówno kwalifikowana usługa rejestrowanego doręczenia elektronicznego portfela, jak i sam rejestr. Ten adres sprawia, że EDD jest czymś więcej niż listą nazw: miejscem, w którym kontrahent może sprawdzić, dokąd coś wysłać.

To, jak rejestr powinien zostać zbudowany, jest osobnym pytaniem, a konsorcjum WE BUILD zajęło w tej sprawie stanowisko. Jego decyzja architektoniczna z WP4 opowiada się za ograniczeniem EDD wyłącznie do identyfikacji, czyli sprowadzenia podmiotu do identyfikatora zgodnego z ISO 6523, i za przekazaniem dwóch kolejnych kroków infrastrukturze, której UE już wymaga: BDXL 2.0 do ustalenia, przez jakie sieci i procesy dana strona jest osiągalna, oraz ekosystemowego service metadata publisher dla punktu końcowego i certyfikatu. Uzasadnienie jest takie, że rejestr przechowujący także zdolności i punkty końcowe odtwarzałby rejestry, które już istnieją. To decyzja projektowa konsorcjum na potrzeby własnego pilotażu, a nie coś, co rozstrzyga art. 10.

Warto zapamiętać dwa zastrzeżenia. Ta sama analiza sygnalizuje, że EUID i BRIS nie obejmują jednoosobowych działalności gospodarczych, osób samozatrudnionych ani instytucji publicznych, więc zanim ci uczestnicy będą mogli wziąć udział, trzeba określić przejściowe ścieżki rejestracji. I nic z tego nie jest jeszcze prawem: COM(2025) 838 to wniosek przechodzący zwykłą procedurę ustawodawczą w ramach akt 2025/0358(COD), tekst może się jeszcze zmienić, a szczegóły techniczne pozostawiono aktom wykonawczym. Tam, gdzie rejestr przetwarza dane osobowe, stosuje się RODO, z minimalizacją danych, ograniczeniem celu oraz ochroną danych w fazie projektowania i domyślną ochroną danych wymienionymi w motywach.